Χάινριχ Μπελ - Βιογραφία

«Γεννήθηκα στην Κολωνία όπου ο Ρήνος, κορεσμένος πια από τη γοητεία της διαδρομής του, απλώνεται στην πλατιά πεδιάδα και καταλήγει στην ομίχλη της Βόρειας Θάλασσας· εκεί όπου ποτέ δεν πήραν στα σοβαρά την πολιτική εξουσία, κι ακόμη λιγότερο την εκκλησιαστική· εκεί όπου έριξαν γλάστρες στον Χίτλερ και γελοιοποίησαν δημοσίως τον Γκαίρινγκ· [...] Γεννήθηκα στην Κολωνία που είναι διάσημη για τον γοτθικό μητροπολιτικό ναό της ενώ θα έπρεπε να είναι περισσότερο διάσημη για τις ρωμαϊκές εκκλησίες της· στην Κολωνία που φιλοξένησε, και ξεπούλησε, την αρχαιότερη εβραϊκή κοινότητα της Γερμανίας· η πολιτική συνείδηση και το χιούμορ δεν κατάφεραν να πλήξουν το Κακό, εκείνο το χιούμορ, τόσο περιβόητο όσο και ο μητροπολιτικός ναός, τρομαχτικό στην επίσημη μορφή του, μεγαλειώδες και σοφό στην καθημερινότητα». Το απόσπασμα τούτο από ένα αυτοβιογραφικό δοκίμιο που έγραψε ο Χάινριχ Μπελ το 1959, δείχνει ότι το αντικείμενο και η στάση του συγγραφέα προσδιορίστηκαν κατά μείζονα λόγο από τον τόπο και τον χρόνο γέννησής του.

ΠΗΓΗ:ΤΟ ΒΗΜΑ

Ο Χάινριχ Μπελ γεννήθηκε το 1917 στην Κολονία. Για το έργο του τιμήθηκε μεταξύ άλλων το 1967 με το βραβείο Buchner και το 1972 με το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Διετέλεσε πρόεδρος του PEN-Club της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας καθώς και του αντίστοιχου διεθνούς. Πέθανε στις 16 Ιουλίου 1985. Μεταξύ άλλων στα ελληνικά κυκλοφορούν τα έργα του: Η χαμένη τιμή της Κατερίνας Μπλουμ (εκδ. Γράμματα), Οι απόψεις ενός κλόουν (εκδ. Γράμματα), Ο άγγελος σιωπούσε (εκδ. Πόλις)

Πηγή:Εκδόσεις Μεταίχμιο

http://pedia.elogos.gr

Κριτήριο αξιολόγησης

Κριτήριο αξιολόγησης στο κείμενο του Αντρέα Φραγκιά: Λοιμός.

Δικτυογραφία για τον Ανδρέα Φραγκιά

Βιογραφία του Αντρέα Φραγκιά


http://fraghias.blogspot.com/Κριτικές, σχόλια, εργοβιογραφικά στοιχεία, συνεντεύξεις, κείμενα, άρθρα, φωτογραφίες που αφορούν τον συγγραφέα Αντρέα Φραγκιά ...

Ανδρέας Φραγκιάς - Έκθεση βιβλίου της Φραγκφούρτης 2001 - Ελλάδα Το περιεχόμενο όλου του φυλλαδίου προέρχεται από το αφιέρωμα στον Αντρέα Φραγκιά που δημοσίευσε το περιοδικό ΑΝΤΙ, Νο 714 26-5-2001

Η μοιρασμένη γραφή του Ανδρέα Φραγκιά,Ο. Σελλά

http://www2.rizospastis.gr/page.do?publDate=8/1/2002&pageNo=25&direction=1

http://www.kee.gr/attachments/file/2477.pdf

H στοχαστική λογοτεχνία του Aνδρέα Φραγκιά, του Παντελή Μπουκάλα

Ανάκριση με όλα τα μέσα

"Οταν τον είδα στο γραφείο ήταν φανερά κάτω από την επήρεια παραισθησιογόνων. Αυτό το καταθέτω σαν γιατρός, δεν έχω καμιά αμφιβολία. Ηταν σε μια φοβερή κατάσταση και δεν ήξερε τι έλεγε. Οταν έφυγε, είπα στον Θεοφιλογιαννάκο: Τι τον κάνατε και τον τρελάνατε;"

Το απόσπασμα αυτό είναι από την κατάθεση της Αμαλίας Φλέμινγκ στη δίκη των βασανιστών του ΕΑΤ-ΕΣΑ (11/8/75). Στη γνωστή αγωνίστρια οφείλουμε και μια πολύ σημαντική μαρτυρία για τη χρήση φαρμάκων κατά την ανάκριση από τους χουντικούς μηχανισμούς, αλλά και το ιατρικό προσωπικό που τους υπηρετούσε. Τα αποσπάσματα που ακολουθούν περιέχονται στο βιβλίο της "Προσωπική Κατάθεση" που πρωτοκυκλοφόρησε στη Βοστόνη το 1973.

"Χρησιμοποιήθηκαν επίσης παραισθησιογόνα", αναφέρει η Φλέμινγκ για την ανάκριση της Δημοκρατικής Αμυνας. "Ηταν η πρώτη φορά που άκουγα για χρήση παραισθησιογόνων σε ανακρίσεις", προσθέτει (σ. 111). Ως θύμα παραισθησιογόνων κατά την ανάκριση παρουσιάζει η Φλέμινγκ τον συγγραφέα και αγωνιστή της αντίστασης Ανδρέα Φραγκιά. Μιλά για ανάκριση με παραισθησιογόνα στο νοσοκομείο: "Ηταν σαν να 'χαμέ μπροστά μας τη σκιά του άλλοτε ανθρώπου. Μου είπαν αργότερα πως όταν αναφέρουν στον Φραγκιά πράγματα που υποτίθεται πως είπε και υπέγραψε, δεν θυμάται τίποτα. Μα τι του κάναν οι κακούργοι στο στρατιωτικό νοσοκομείο; Παραισθησιογόνα του δώσανε ή του κάνανε ναρκανάλυση, ως τα όρια της ανθρώπινης αντοχής; Από την έκφρασή μου θα είδαν ότι ήξερα αρκετά για το μαρτύριό του. Μα οτιδήποτε και να είπε για μένα ή για άλλους, ο Φραγκιάς παραμένει ήρωας που τίποτα δεν μπορεί να μειώσει" (σ. 152).
ΠΗΓΗ: iospress.gr

Η ιστορία της Μακρονήσου

Στους αρχαίους χρόνους η νήσος έφερε το όνομα "Ελένη" ή "Ελένη νήσος" επειδή κατά την Ελληνική Μυθολογία όταν την ωραία Ελένη απήγαγε ο Πάρις στη Τροία ή στην επιστροφή από εκεί με τον Μενέλαο, εκείνη αποβιβάσθηκε στη νήσο αυτή. Ο Στράβων μόνο την αναφέρει επίσης και "Κρανάη", παίρνοντας το όνομά της από την κόρη του Κραναού, βασιλιά της Αθήνας. Στο νησί υπάρχει εγκατάσταση της νεώτερης νεολιθικής περιόδου (5η Χιλιετία π.Χ.) Έχουν βρεθεί αρχαία ερείπια, τεμάχια κιόνων και κρηπιδώματα μεγάλου αρχαίου κτίσματος. Εκτός αυτών στο νησί υπάρχουν δύο μικροί ναΐσκοι, του Αγίου Γεωργίου και της Θεοτόκου, που κτίσθηκαν πάνω σε θεμέλια αρχαίων κτιρίων (πιθανώς αρχαίων ναών).

Κατά τη διάρκεια του Βαλκανικού πολέμου (1912-1913) στη Μακρόνησο είχε μεταφερθεί μεγάλος αριθμός Τούρκων αιχμαλώτων, που έζησαν εκεί μέχρι της υπογραφής ειρήνης οπότε και μετακινήθηκαν στη Τουρκία.

Από τον Απρίλιο του 1947 η Μακρόνησος και στη διάρκεια του Εμφυλίου χρησιμοποιήθηκε ως στρατόπεδο συγκέντρωσης "εθνικής αναμόρφωσης" για χιλιάδες κομμουνιστές, πολιτικούς κρατούμενους και λιποτάκτες στρατιώτες. Τον Οκτώβριο του 1949 ιδρύθηκε ο αυτόνομος Οργανισμός Αναμορφωτηρίων Μακρονήσου με τα γνωστά άρχικά "Ο.Α.Μ." που όμως σε πολύ μικρό σχετικά χρονικό διάστημα, μετά την επίσκεψη στο νησί της Βασίλισσας Φρειδερίκης, διαλύθηκε. Εξ αυτών των λόγων, το νησί κρίθηκε με απόφαση της Υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη, μνημείο της εποχής του εμφυλίου, οπότε σήμερα νησί και κτίσματα των επιμέρους στρατοπέδων σε αυτό προστατεύονται από παρεμβάσεις. Ο επίσημος δυκτιακός τόπος του δήμου Κέας, περιγράφει την ιστορία του κολαστηρίου ως εξής:

"Το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου ακολουθεί η αρχή του εμφυλίου πολέμου. Η Μακρόνησος αποτελεί μία από ης μελανότερες σελίδες της ιστορίας του. Το 1947 εξορίζονται εκεί όλοι οι νεοσύλλεκτοι στρατιώτες με "ύποπτα φρονήματα", επανδρώνοντας Τα τρία ειδικά τάγματα οπλιτών (Α' ΕΤΟ, Β' ΕΤΟ, Γ' ΕΤΟ). Το 1948 δημιουργείται το 4ο τάγμα στο οποίο μεταφέρονται οι πολιτικοί εξόριστοι. Σαν "κολυμπήθρα του Σιλωάμ" όπως ονόμαζαν το Μακρονήσι, ο τρόμος και τα βασανιστήρια ήταν η μέθοδος για ιδεολογική αναβάπτιση η οποία θα δηλωνόταν με την δήλωση μετάνοιας . Έλληνες βασάνιζαν Έλληνες. "Πατριώτες" βασάνιζαν Πατριώτες. Σε σκηνές ενός ατόμου ζούσαν τρεις. Οι δοκιμασίες πολλές και κυρίως αυτή ως δίψας. Όταν δεν μπορούσε να φτάσει το καΐκι που μετέφερε νερό, τους έδιναν αλμυρό μπακαλιάρο... Απειλές, ατομικοί και ομαδικοί βασανισμοί βρίσκονταν στο καθημερινό πρόγραμμα με σκοπό να σκύψουν το κεφάλι, να καμφθεί το ηθικό. Όσοι δεν υπέγραφαν δήλωση μετάνοιας μεταφέρονταν στην χαράδρα του Α' ΕΤΟ κι από εκεί πέρναγαν στρατοδικείο. Όσοι υπέγραφαν, για να αποδείξουν την ανάνηψή τους, τους έβαζαν πέτρες στα χέρια και τους διέταζαν να λιθοβολήσουν τους αμετανόητους. Αυτούς που λίγο πριν μοιράζονταν της ίδιες φοβίες."

Η ιστορία της Μακρονήσου στη λογοτεχνία και τον κινηματογράφο έχει αποδοθεί -μεταξύ άλλων- μέσα από δύο σπουδαία έργα, τον "Λοιμό" του Ανδρέα Φραγκιά (1972, Κέδρος) και την κινηματογραφική του μεταφορά από τον Παντελή Βούλγαρη στο "Happy Day" (1976, βραβεία: Καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας και μουσικής στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 1976).

Τον Αύγουστο του 2003 έγιναν τρεις συναυλίες από το Μίκη Θεοδωράκη στη Μακρόνησο, σε ανάμνηση των χρόνων της εξορίας.

Το πραγματικό και το φανταστικό στο «Λοιμό»

Έρη Σταυροπούλου

Αν στη Μεταμόρφωση (1916) του Κάφκα ο ασήμαντος ήρωας γίνεται έντομο και στον
Ρινόκερο (1960) του Ιονέσκο ο τελευταίος άνθρωπος αγωνίζεται να μη χάσει τα
χαρακτηριστικά του, οι βασανιστές στο Λοιμό δεν είναι μόνο κτηνώδεις και
απάνθρωποι, έχουν γίνει τέρατα. Οι βασανιστές, τα πλάσματα της νύχτας,
περιγράφονται σαν τεράστια παράξενα ζώα:
Τα παράξενα αυτά πλάσματα που κατεβαίνουν από το βουνό έχουν μακριές
αρπάγες με κοφτερά δόντια και θώρακα από σκληρό αγκαθωτό όστρακο.
Βαδίζουν μονόπαντα με τα τέσσερα, σούρνονται με την κοιλιά, που είναι όμοια
με τη ράχη τους, περνάνε πάνω από τις πέτρες και τα πεζούλια. Η αναπνοή
τους είναι σαν τη φυσούνα του γύφτου. Υπάρχουν όμως κι άλλα, που ούτε
αναπνέουν ούτε ανοιγοκλείνουν τα μάτια. Μπορούν ακόμη και να μικρύνουν,
να γίνουν ζουζούνια και να τρυπώσουν στις πέτρες του οικογενειακού σου
τάφου. Κι εκεί, κάποια νύχτα, να μεγαλώσουν ξαφνικά, να πάρουν τη φυσική
τους διάσταση, κι ακόμη μεγαλύτερη, να γεμίσουν όλο το χώρο και συ να
βρεθείς μπερδεμένος, όλος απορία και τρόμο, ένα σβωλαράκι σάρκες μέσα
στα μαλλιαρά πλοκάμια τους.
(σ. 35, βλ. και σ. 223)

Διαβάστε περισσότερα εδώ

H στοχαστική λογοτεχνία του Aνδρέα Φραγκιά

του Παντελή Μπουκάλα

Στα τριάντα χρόνια της δημόσιας λογοτεχνικής του γραφής (αφού η πολύχρονη δημοσιογραφική εργασία του υπήρξε κατά κύριον λόγο ανώνυμη, ανυπόγραφη), στον μισόν αιώνα που διέρρευσε από την πρώτη του εμφάνιση, ο Aνδρέας Φραγκιάς τύπωσε τέσσερα μυθιστορήματα όλα κι όλα (κρατώντας στο συρτάρι όσα κείμενά του έκρινε πως δεν είχαν ολοκληρωθεί): το «Aνθρωποι και σπίτια» το 1955 (οι άνθρωποι σε μια λαϊκή συνοικία της Aθήνας, έναν χρόνο έπειτα από μιαν απελευθέρωση που η κυριολεξία της δεν ίσχυσε για όλους, με τα «καμένα σπίτια» και κυρίως την καμένη μνήμη, αφού «όλοι ξέρουμε πως καήκανε και δε μιλάμε γι’ αυτό»), την «Kαγκελόπορτα» το 1962 (δίκαιη και μεστή ιστόρηση του μετεμφυλιακού δράματος και των ριζικών κοινωνικών μεταλλαγών στο άστυ), τον «Λοιμό» το 1972 (βασανιστές και βασανιζόμενοι σε ένα εφιαλτικό στρατόπεδο συγκέντρωσης και «αναμόρφωσης», με πιθανό πρότυπο τη Mακρόνησο, όπου ο συγγραφέας υπηρέτησε τη θητεία του ως κρατούμενος, στα χρόνια 1950-52, πληρώνοντας για τα φρονήματά του και την αντιστασιακή του δράση, όπως τρία χρόνια πριν είχε πληρώσει εκτοπιζόμενος στην Iκαρία) και το δίτομο «Πλήθος» το 1985 και το 1986, ένα έργο που τίμησε τις υψηλές επιδιώξεις του, γραμμένο με τον Tζορτζ Oργουελ κατά νουν αλλά και τον Φραντς Kάφκα (το παράδειγμα του οποίου είχε επενεργήσει και στον «Λοιμό», όπου ιστορούνται οι μαζικές κοινωνίες μας, ασφυκτικά ελεγχόμενες από αόρατους κυβερνήτες και επιτηρητές).

«Oλα κι όλα τέσσερα βιβλία»; Mα μήπως είναι ήδη πολλά; Mήπως δεν αρκούν τέσσερα πεζογραφήματα για να συνθέσουν έναν κόσμο ολόκληρο αν ο δημιουργός τους είναι γερός μάστορας, σεμνά ικανός, τίμιος απέναντι στην τέχνη του; ΄H τάχα πρέπει να γίνεται κανείς σαν εκείνον τον γραμματικό τού 1ου αιώνα προ Xριστού, τον «χαλκέντερο» Δίδυμο τον Aλεξανδρέα (που επονομάστηκε Bιβλιολάθας γιατί δεν θυμόταν καν τους τίτλους των αναρίθμητων γραπτών του), ώστε να τον τιμήσουμε με την προσοχή και τον έπαινό τους; Mήπως θα πρέπει να τυπώνει ένα έργο κάθε χρόνο, ακόμη κι αν δεν έχει τίποτε να πει, αλλά μόνο και μόνο για να βρίσκεται στη δημοσιότητα και να εκμεταλλεύεται τους πολλούς της πόρους, όπως επιτάσσουν τα νέα ήθη;

Tον Aνδρέα Φραγκιά θα τον διαβάζουμε και θα τον ξαναδιαβάζουμε — επειδή κ α ι είχε να πει κ α ι είχε τρόπο να τα πει, ένα «μάγο ύφος», σύμφωνα με τον χαρακτηρισμό του Στάθη Δρομάζου, που, εσωτερικεύοντας με την πολλή επεξεργασία τις κατακτήσεις του, αυτοτιθασευμένο, αρνείται πεισματικά οποιασδήποτε μορφής πολυτέλεια, ως προς τις λέξεις, τα συντάγματα, τις εικόνες και την πλοκή. Θα τον διαβάζουμε και θα τον ξαναδιαβάζουμε επειδή, εκτός όλων των άλλων, όσα έθιξε στα κείμενά του και η λογοτεχνική μέθοδος με την οποία τα ανέδειξε εξακολουθούν να προηγούνται σε πολλά της πεζογραφίας η οποία τον ακολούθησε, κυρίως δε εκείνης που καταπιάστηκε με θέματα ίδια με τα δικά του.

Ανδρέας Φραγκιάς, Λοιμός (Μέρος Α)

Ένα μεσημέρι όμως τα μεγάφωνα σάλπισαν προσοχή. Όλα έδειχναν πως κάτι σοβαρό θα ανακοινωθεί. Καθετί, όμως, λέγεται πολύ σοβαρά κι έτσι, πάλι, κανείς δεν έδωσε σημασία. Καινούργια σφυρίγματα, προσταγές, θούρια και παιάνες για ν΄ αναγγελθεί η απόφαση: «Μπροστά στο φοβερό κίνδυνο που διατρέχουμε - για την υγεία την καλή διαβίωση και τον πολιτισμό- πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη φοβερή επίθεση, να εξοντώσουμε το μίασμα και ν'απαλλάξουμε τον τόπο από την απειλή! Στον αγώνα αυτόν θα μετρηθεί η συμβολή εκάστου και θα αποκαλυφθούν οι αδιάφοροι. Πρέπει να εξοντώσουμε τις μύγες! Προς τούτο έκαστος υποχρεούται, ως ελάχιστον αντίτιμο για να απολαμβάνει τα αγαθά του τόπου, να παραδίδει τουλάχιστον είκοσι μύγες την ημέρα. Οι απρόθυμοι θα υποστούν βαρύτατες κυρώσεις.» Η διαταγή αναλύθηκε εξαντλητικά, για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία. Όποιος δεν φέρει το βράδυ τις είκοσι μύγες, μαύρη του μοίρα.«Θα τις συλλάβετε βεβαίως χωρίς να χαλαρωθεί, βεβαίως, στο ελάχιστο ο ρυθμός των άλλων εργασιών». Και όταν εδώ λέμε πρέπει, σημαίνει «πρέπει». Ένας ειδικός ομιλητής εξήγησε σε επίσημη συγκέντρωση, για τη μεγάλη σταυροφορία που θα φέρει στον τόπο την κάθαρση και την εξυγίανση. Τόνισε το βαθύτερο νόημα της ευγενικής αυτής προσπάθειας, την αέναη πάλη με τις δυνάμεις του κακού, μίλησε για τους φορείς των ζωικών και ηθικών μολύνσεων, για τη λυτρωτική διαδικασία και την κάθαρση, για τις συμβολικές προεκτάσεις ένός τέτοιου χρέους. Μετά τις πρώτες φράσεις κανείς πια δεν καταλάβαινε τι έλεγε. Η φωνή του παλλόταν από συγκίνηση καθώς μιλούσε για την «ηθική ανάπλαση, για τον εξαγνισμό των ψυχών από τις συντριπτικές αμαρτίες που βαραίνουν τις συνειδήσεις» και για την ανάγκη της καθημερινής εξιλαστήριας προσφοράς «ώστε ύστερα από αρκετούς αιώνες δοκιμασίας να είναι δυνατόν μερικοί άξιοι...» Μίλησε πραγματικά με μεγάλη έξαρση και ανάταση, λίγο ακόμα και θ΄ αποκτούσε και αυτός φτερά να πετάξει. Το άλλο πρωί,πριν ξεκινήσει ο πληθυσμός για τις εργασίες τους, το μεγάφωνο είπε με γλυκιά φωνή ένα παραμύθι σαν και αυτό που λένε στα παιδιά πριν κοιμηθούν. Εδώ συνηθίζονται τα πρωινά παραμύθια, για να κρατάνε όλες τις ώρες. Αφηγήθηκε με λίγα λόγια την ιστορία εκείνου του καλού βασιλιά που όταν έφτασε ναυαγός σ΄ένα έρημο νησί, βρήκε να το κατοικούν μόνο μερικά δαιμονισμένα τέρατα . Ύστερα από πολλούς και σκληρούς αγώνες ο καλός βασιλιάς νίκησε και υπόταξε τα κακά πνεύματα. Τα εξόντωσε, τα ημέρεψε. Και το παραμύθι τελείωσε με αυτά τα λόγια: «Καταλαβαίνετε βέβαια τι σημαίνει τούτος ο παλιός μύθος. Αυτοί που ενσαρκώνουν το πνεύμα του κακού είσαστε σεις! Το πνεύμα του καλού θα ασκήσει την αγαθότητα και την αμείλικτη δύναμή του για να υποτάξει τον δαίμονα... Θα μπορούσε βέβαια να τον σκοτώσει, θα ήταν το πιο εύκολο. Υπάρχουν πολλά και αποτελεσματικά φάρμακα μέσα θανάτου, τα ξέρουμε όλα. Για τις μύγες τα δραστικά φάρμακα, και για τις άλλες περιπτώσεις τα όπλα. Εμείς δεν χρειαζόμαστε άλλους νεκρούς. Τι να τους κάνουμε; Δεν θα είχε καμία αξία η αποστολή μας... εμείς θέλουμε να εξ...ξοντώσουμε και να συντρ...ρίψουμε ουσιαστικά όχι τους ευτελείς φορείς, αλλά τον ίδιο τον δαίμονα» [...]

Το "ΧΑΠΠΥ ΝΤΑΙΗ"

Η 3η ταινία του Παντελή Βούλγαρη, το «ΧΑΠΠΥ ΝΤΑΙΗ» (1976) βασίζεται στο μυθιστόρημα του Ανδρέα Φραγκιά «Ο λoιμός» κι έχει για ήρωές της μια ομάδα πολιτικών εξορίστων σ' ένα νησί, ­ δεν ονομάζεται μα είναι γυρισμένο στη Μακρόνησο. Η μουσική του Διονύση Σαββόπουλου, το «Μάνα μου όλα περνούνε» με τον Μιχάλη Μενιδιάτη.
ΠΗΓΗ: ΕΥΠΛΟΙΑ

ΑΝΔΡΕΑΣ ΦΡΑΓΚΙΑΣ 1921 - 2002

Βιογραφικό σημείωμα

Ο Αντρέας Φραγκιάς γεννήθηκε στην Αθήνα το 1921. Σπούδασε Οικονομικές Επιστήμες, αλλά διέκοψε τις σπουδές του πριν το πτυχίο, εξαιτίας του πολέμου και της συμμετοχής του στην Αντίσταση. Εργάστηκε ως δημοσιογράφος σε περιοδικά και εφημερίδες.

Τα μυθιστορήματά του μεταφράστηκαν στα γερμανικά, ρουμάνικα, ουγγρικά, ρώσικα και γαλλικά. Υπήρξε φίλος και συνεργάτης του Άρη Αλεξάνδρου και του Δημήτρη Χατζή. Τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος το 1988 για "Το πλήθος" και το 2000 με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο για το σύνολο του έργου του.

ΕΡΓΟΓΡΑΦΙΑ

Μυθιστορήματα

Άνθρωποι και σπίτια, Αθήνα 1955.

Η καγκελόπορτα, Έκδοση "Επιθεώρηση Τέχνης", Αθήνα 1962.

Λοιμός, Αθήνα 1972.

Το πλήθος. Τομ. 1-2, "Κέδρος", Αθήνα 1985-1986

Τα μυθιστορήματά του κυκλοφορούν τώρα από τις Εκδόσεις "Κέδρος"

Θέατρο

Πέντε στρέμματα παράδεισος (σε συνεργασία με τον Γεράσιμο Σταύρου)

ΠΗΓΗ: http://www.greece2001.gr/writers/AndreasFragkias.html

Ο Τάσος Λειβαδίτης στο Διαδίκτυο

Βιογραφία

Technorati

"Για την ποίηση του Τάσου Λειβαδίτη" του Παντελή Μπουκάλα στην Καθημερινή

Τάσος Λειβαδίτης, Καντάτα  (

Εισαγωγή στο ποιητικό έργο του Τάσου Λειβαδίτη, Γενικά χαρακτηριστικά της ποίησης του Λειβαδίτη,Η θρησκευτικότητα στην ποίηση του Λειβαδίτη, Η Καντάτα

ANA MPA Culture ( Βιογραφία - Απάνθισμα)

Ο ποιητής στη χώρα του «Φαντάζιο»

Ο Λειβαδίτης και η εκδοχή των δακρύων,  του Δημήτρη Γκιώνη

Διαπολιτισμός   (Βιογραφία, ποιήματα, μελέτες για τον ποιητή)

Ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη

Ο ποιητής απαγγέλλει τα ποιήματα: 1. Ο πρώτος στίχος, 2.Οι ορτανσίες, 3.Το παράπονο του ποιητήνσίες  Το παράπονο του ποιητή

Δειλινό στη γέφυρα

Ο Τάσος Λειβαδίτης στο Σπουδαστήριο Νέου Ελληνισμού

Περιπλανήσεις

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Εκείνο,  Ιστορία

Αὐτὸ τὸ ἀστέρι εἶναι γιὰ ὅλους μας

Ποιήματα δημοσιευμένα στο TRANSLATUM

http://oasigr.5.forumer.com/a/_post752-15.html

Ποιήματα του Τάσου Λειβαδίτη που έχουν μελοποιηθεί

«'Εφυγε» η ηθοποιός Αλέκα Παΐζη

Έφυγε από τη ζωή, σε ηλικία 90 ετών, η ηθοποιός του ελληνικού θεάτρου Αλέκα Παΐζη.

Η ηθοποιός Αλέκα Παΐζη, που έφυγε σήμερα από τη ζωή, γεννήθηκε στην Κρήτη το 1919 και σπούδασε στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.

Πρωτοεμφανίστηκε στο θέατρο το 1941, ερμηνεύοντας τη Σουζάνα στη «Βεντάλια» του Γκολντόνι, στην Κεντρική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου. Τον ίδιο χρόνο γράφτηκε και στο ΣΕΗ.

Το 1946 συγκρότησε θίασο με το Δήμο Σταρένιο και τον Τίτο Βανδή που υπήρξε και σύζυγός της. Το 1963 προσελήφθη ως βασικό στέλεχος στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος όπου παρέμεινε μέχρι το 1966, ερμηνεύοντας σημαντικούς ρόλους.

Μετά την κήρυξη της δικτατορίας τον Απρίλιο του 1967, έφυγε στο εξωτερικό. Επιστρέφοντας μετά τη Μεταπολίτευση στην Ελλάδα, συνεργάστηκε με το Λαϊκό Πειραματικό Θέατρο του Λεωνίδα Τριβιζά, με τον Μάνο Κατράκη, με το Θέατρο Τέχνης του Καρόλου Κουν, με το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, και πάλι, με το Απλό Θέατρο κ.α.

Στον κινηματογράφο πρωτοεμφανίστηκε το 1957, στην ταινία του Φρ. Ηλιάδη «Μπαρμπα-Γιάννης ο κανατάς». Επαιξε επίσης στις ταινίες «Ο Μιμίκος και η Μαίρη» του Γρηγόριου Ξενόπουλου, «Το παιδί του δρόμου» του Τ. Αλιφέρη, «Συνοικία το όνειρο» του Α. Αλεξανδράκη κ.α.

Κατά τη διάρκεια της απουσίας της στο εξωτερικό εργάστηκε στον ιταλικό κινηματογράφο με τους σκηνοθέτες Πέτρι, Σαλβατόρι, Ρίτσι, Αντζελι κ.α Εμφανίστηκε και στην τηλεόραση, ερμηνεύοντας το ρόλο της Χρυσοστόμης στους «Πανθέους» του Βασίλη Γεωργιάδη.

Συλλυπητήριο μήνυμα για την απώλεια της Αλέκας Παΐζη, έστειλε το Εθνικό Θέατρο, όπου η σπουδαία ηθοποιός πρωταγωνίστησε για τελευταία φορά το περασμένο καλοκαίρι στις «Ιστορίες από το Δάσος της Βιέννης» του Χόρβατ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Χουβαρδά, ενώ επρόκειτο να παρουσιάσει τον προσεχή Μάρτιο τη «Σονάτα του Σεληνόφωτος», του Γιάννη Ρίτσου.

Συλλυπητήρια για το θάνατο της Αλέκας Παΐζη εξέφρασαν επίσης ο υπουργός Πολιτισμού, το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ.

«Σήμερα η τέχνη έχασε μια χαρισματική και ασυμβίβαστη προσωπικότητα. Η Αλέκα Παΐζη, υπηρέτησε το θέατρο με αφοσίωση, ποιότητα και αγάπη», δήλωσε ο υπουργός Πολιτισμού Αντώνης Σαμαράς.

Στην ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ αναφέρεται: «Η ΚΕ του ΚΚΕ με βαθιά συγκίνηση αποχαιρετά μια σημαντική προσωπικότητα. Η κυρία του θεάτρου και του κινηματογράφου, αγωνίστρια του Κόμματος και του ΕΑΜικού κινήματος, η ηθοποιός Αλέκα Παΐζη, έφυγε σήμερα το πρωί από τη ζωή πλήρης ημερών.

Η Αλέκα Παΐζη τίμησε την τέχνη, τίμησε και το λαϊκό κίνημα. Αυτές οι δύο αξεχώριστες όψεις χαρακτηρίζουν ολόκληρη την πορεία της. Ευαίσθητη σε όλα και σταθερή απέναντι στην κρατική καταστολή, αλύγιστη στις διώξεις που υπέστη από το αστικό κράτος και τις κυβερνήσεις του. Οι νεότερες γενιές του καλλιτεχνικού κόσμου έχουν πολλά να διδαχθούν από τη διαδρομή της Αλέκας Παΐζη».

«Η Αλέκα Παϊζη, η σπουδαία ελληνίδα ηθοποιός, η συνεπής μέχρι το τέλος αγωνίστρια της Αριστεράς έφυγε από τη ζωή. Η τέχνη και η Αριστερά είναι από σήμερα φτωχότερες», σημειώνει ο ΣΥΝ.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

Ο Μανόλης Πρατικάκης μιλά για τον Τάσο Λειβαδίτη

Ο Γιώργος Δουατζής μιλά για τον Τάσο Λειβαδίτη

Στην εκπομπή ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ του Δαυίδ Ναχμία ΕΡΤ 2007 ο Γιώργος Δουατζής μιλά για τον Τάσο Λειβαδίτη